Hideki Kamiya is een man met idee�n. Na het survival-horror genre praktisch uit te hebben gevonden met Resident Evil, schoten zijn idee�n voor een nieuw RE-deel hun doel uiteindelijk geheel voorbij, wat leidde tot een volledig nieuwe IP: Devil May Cry. Zeven jaar later mag de man een andere werkgever hebben gevonden, maar de Kamiya-lijn zet door, met als nieuwste incarnatie over-the-top hack&slash Bayonetta.

Hideki Kamiya is een man met ideeën. Na het survival-horror genre praktisch uit te hebben gevonden met Resident Evil, schoten zijn ideeën voor een nieuw RE-deel hun doel uiteindelijk geheel voorbij, wat leidde tot een volledig nieuwe IP: Devil May Cry. Zeven jaar later mag de man een andere werkgever hebben gevonden, maar de Kamiya-lijn zet door, met als nieuwste incarnatie over-the-top hack&slash Bayonetta.

De legende van
Laten we beginnen met wat achtergrond. Hideki Kamiya werkt na een avontuur met wijlen Clover Studios, waar hij Viewtiful Joe en Okami maakte, tegenwoordig voor een nieuwe studio: Platinum Games. Dit bedrijf is het kindje van drie grote voormalige werknemers van Capcom, die samen aan Devil May Cry en Viewtiful Joe werkten: Atsushi Inaba, Shinji Mikami en dus Kamiya zelf. Bayonetta is vooralsnog de enige aangekondigde HD-game van de studio en gezien de titels die het leidende trio al op haar naam heeft staan, brengt dat hoge verwachtingen met zich mee.

Hoewel Bayonetta het verhaal vertelt van de gelijknamige sexy heks en je de hele game dus met een vrouwelijk personage aan de slag zult gaan, is het duidelijk waar de titel een spiritueel vervolg op is: de Devil May Cry-reeks. Zelfs Kamiya zelf stelde in een interview dat hij teleurgesteld was in wat Capcom met Devil May Cry 4 had gedaan en dat hij met Bayonetta zou laten zien hoe het wél moet.

Wicca on speed
Op de GamesCom van dit jaar was het aan mij om er in SEGA’s stand achter te komen wat er zoal anders is aan Bayonetta. De presentatie van 30 minuten begon met wat uitleg over het verhaal; we kregen een cutscene te zien die de charismatische en ietwat klungelige womanizer Luka introduceerde. Hij wordt vervolgens aangevallen door demonen die voor normale mensen onzichtbaar zijn en de tevens voor het sterfelijke oog onzichtbare Bayonetta verschijnt om hem te redden. Waarom ze dit doet is onduidelijk, maar uit Luka’s woorden (hij heeft ook wel door dat er iets aan de hand is) is op te maken dat de twee een geschiedenis hebben. Vaste details over het plot wilde men bij de presentatie nog niet kwijt dus deze scène was duidelijk vooral bedoeld om een beetje mysterie te scheppen.

Wat wel bekend is, is dat het plot ook wanneer je vanaf het begin begint mysterieus zal blijven, wat alles te maken heeft met één belangrijk plotpunt: de cynische Bayonetta - voor zover dat haar werkelijke naam is - heeft namelijk vóór het begin van de game al haar herinneringen verloren. Ook wordt ze constant belaagd door demonen in alle vormen en maten, maar gelukkig weet ze hier wel raad mee. De speler heeft als Bayonetta een uitgebreid arsenaal aan wapens tot de beschikking, van magie tot zwaarden, van rocket launchers tot gigantische ledematen die uit het niets verschijnen en andere voorwerpen zoals guillotines die worden gebruikt voor zogenaamde “torture attacks”.

De basis gameplay is echter heel herkenbaar. Net als Devil May Cry’s Dante gebruikt Bayonetta zowel vuurwapens als zwaarden, waarbij voornamelijk zwaarden en andere melee wapens de hoofdmoot vormen en vuurwapens weinig schade doen maar wel de tegenstander stunnen en combo’s aan elkaar linken. Een ander belangrijk element is “witch time”. Op het moment dat je op het nippertje een aanval van een tegenstander ontwijkt (met de rechter stick á la God of War), loopt de tijd een aantal seconden langzamer, wat jou de mogelijkheid geeft meerdere vijanden op hun flikker te geven.

214K+623P, of gewoon PPPPP
Maar uiteindelijk was ik dus toch gedwongen te vragen hoe de game nu werkelijk anders is dan Devil May Cry. Volgens de aanwezige woordvoerder van Platinum Games zat hem dat niet zozeer in de presentatie maar in de gameplay. Bayonetta speelt lekkerder en makkelijker en kent meer variatie, vertelde de man vol trots; ik moest het zelf maar gaan spelen, dan zou ik het meteen merken. Wat mij vooral opviel was dat ik met een aantal simpele drukken op de knop al een goede variatie aan moves uit m’n mouw schudde (waarvan een groot deel belachelijk over-the-top waren). De variatie in aanvallen is dus groot en dan heb ik het nog niet eens gehad over de verschillende wapens die je van een terugkerende wapensmid kan kopen. Een slimme toevoeging van de makers is daarom het interactieve laadscherm, waarin je Bayonetta door een lege omgeving beweegt en de mogelijkheid krijgt om - zoals in de training mode van een fighter - nieuwe combo’s even uit te proberen.

Maar zei de man daar nou net “makkelijker”? Dat klinkt inderdaad anders dan Devil May Cry, een serie die toch een naam heeft verworven vanwege haar kontknijpende moeilijkheidsgraad. Welnu, er zat wel degelijk iets achter deze opmerking. Bayonetta kan nog steeds heel erg moeilijk zijn, maar de game kent enkele features die ervoor moeten zorgen dat je oma het ook kan spelen (al moet ik erbij zeggen dat dit alsnog geen game voor oma’s is). Automatic Mode bijvoorbeeld laat Bayonetta vanzelf springen en bewegen, terwijl jij alleen de knoppen indrukt. Vier knoppen te veel? Dan stel je in dat je er maar twee wil gebruiken. Wat dit betekent, is dat je de hele game uit zou kunnen spelen door afwisselend op twee knoppen te rammen. Kortom, Bayonetta is voorzien van het volledige spectrum van moeilijkheid en eenieder die de Devil May Cry’s iets aan de lastige kant vond, kan zonder zorgen deze game aanschaffen als deze in januari 2010 verschijnt.