Mario en Sonic in één game; waar het een aantal jaar geleden nog heiligschennis leek, zijn we inmiddels wel aan het idee gewend. Ondanks een matige ontvangst onder reviewers werd de eerste Mario & Sonic at the Olympic Games één van de meest succesvolle titels die ontwikkelaar SEGA in jaren had gezien, en met de Olympische Winterspelen van 2010 in het vooruitzicht is het geen verrassing dat we op een eerste vervolg kunnen rekenen. Maar is Mario & Sonic at the Olympic Winter Games ook een titel om naar uit te zien?
 

Nieuwe ronde, nieuwe kansen
Dat was de vraag waarmee ik afgelopen week in Keulen SEGA’s booth mee binnenliep. De presentatie van een half uurtje begon met wat aandacht voor de reden voor het succes van de titels; de bekende gezichten die de hoofdrol spelen. Naast alle personages uit het origineel en de mogelijkheid om je eigen Mii’s te gebruiken, zijn nu ook Donkey Kong, Baby Bowser, Metal Sonic en Silver van de partij.

Wat in ieder geval goed was om te horen, was dat SEGA zelf erkende wat er mis was met de eerste game; alle sporten, vooral races, kwamen in principe neer op buttonbashen tot je er flauw van werd. Men voegde hier meteen aan toe dat de Winterspelen wat dat betreft een bredere selectie aan goede gameconcepten bood. Op het gebied van controls voegt Mario & Sonic at the Olympic Winter Games bovendien het Balance Board toe. Deze is niet verplicht, maar werkt met een boel sporten en lijkt in bepaalde gevallen ook een hoop toe te voegen. Een voorbeeld dat ik te zien kreeg was bijvoorbeeld Skeleton, oftewel eenpersoons bobsleeën op je buik. Bij dit evenement kun je bijvoorbeeld net zo op je Balance Board gaan liggen als je dat in het echt met een skeleton zou doen en zonder een druk op een knop de hele baan door roetsjen.
 

Vier jaar geleden in eigen land deden de Italianen het uitmuntend, maar kunnen ze het trucje in Vancouver herhalen? Als het aan Luigi ligt wel.

Dromen over goud
De versie van de game die aan mij werd getoond bevatte al elf verschillende evenementen, maar hier zullen voor de uiteindelijke versie nog “een aantal” aan toegevoegd worden - Curling, bijvoorbeeld. Vier evenementen waren zogenaamde Dream Events, die we kennen uit de vorige game. De Dream Events onderscheiden zich van de andere takken van sport door in het echt niet te bestaan, of in ieder geval geen onderdeel uit te maken van het programma in Vancouver komende winter. Twee voorbeelden hiervan die ik zelf mocht spelen waren Dream Snow Fight en Dream Snowboard Cross. De eerste, kortweg een team-based sneeuwballengevecht, speelde in alle eerlijkheid onwennig; de nunchuk heeft in deze game geen functie en lopen gebeurt met de pijltjes. Wat dit betekent is dat je geen stick overhoudt waarmee je een richting aan je worp kan geven, waardoor je moet vertrouwen op de automatische lock-on functie. Sneeuwballen werpen gebeurt door middel van een werpbeweging met je Wii Remote, waardoor het spelletje snel ontaardt in non-stop agressief zwengelen met je controller.

Van Dream Snowboard Cross had men duidelijk meer werk gemaakt. Deze discipline is nog het best te omschrijven als een mix tussen Sonic Adventure, Mario Kart en SSX. Hoewel de pistes vol liggen met sneeuw doen ze sterk denken aan levels uit de 3D Sonic games, inclusief ringen, vijanden en trampolines. Hiernaast zijn er echter de bekende item boxes uit Mario Kart, die alle bekende aanvallende en verdedigende items ook nog eens aan de modus toevoegen. Als dat nog niet genoeg was, kun je in de lucht ook nog eens trucs doen á la SSX. Wellicht is het een kwestie van wennen, maar ik kreeg al snel het idee dat Dream Snowboard Cross simpelweg een overkill aan gameplay-elementen bevatte. Een beter idee wat dat betreft was de tevens speelbare Snowboard Halfpipe, die zich alleen focust op het uithalen van zoveel mogelijk tricks.