Het is een druilerige ochtend wanneer Aion en ik aankomen in hartje Amsterdam. De locatie is het superhippe café/discotheek Jimmy Woo naast het Leidseplein, waar we zijn gekomen om A2M, Namco Bandai en Bethesda's jongste project WET te bekijken en bespelen. Nat weer was het zeker, maar is de game nou ook om nat van te worden?

Het is een druilerige ochtend wanneer Aion en ik aankomen in hartje Amsterdam. De locatie is het superhippe café/discotheek Jimmy Woo naast het Leidseplein, waar we zijn gekomen om A2M, Namco Bandai en Bethesda's jongste project WET te bekijken en bespelen. Nat weer was het zeker, maar is de game nou ook om nat van te worden?


Exploitatie van populariteit
Ontwikkelaar Artificial Mind and Movement maakt er geen geheim van dat WET een klein beetje heel erg veel leentjebuur speelt bij populaire pulpfilms, zoals Quentin Tarantino's Kill Bill en de vele Grindhouse-stijl exploitation films van de jaren zeventig van de vorige eeuw. Dit uit zich heel erg in de algehele art-style van de game, het stoere vrouwelijke hoofdpersonage en het overduidelijke gevoel dat de game zichzelf niet al te serieus neemt.


Dat exploitation-films de laatste jaren een gigantische boost in populariteit hebben meegemaakt is te merken, dus het risico bestaat dat WET enkel mee zou willen liften op die successen. Wat dat betreft waren Aion en ik 'the right guys for the job': Aion heeft weinig op met het soort game en de hele stijl, maar voor mij is het genre (laten we het een style shooter noemen) spekkie voor mijn bekkie en het cheap-ass stijltje al helemaal.

Whiskey, revolvers en slechte grappen
Bij de presentatie, overigens dezelfde versie als van de E3-demo, kregen we drie onderdelen te zien: een standaard level, een level in rage-mode en een speciaal level genaamd 'Car Hopping'. Direct komt de Grindhouse-stijl naar voren. Een tex-mex artstyle, krakerig beeld als van uit een slechte bioscoop en kazige western-rock; ze weten mij in ieder geval goed te pakken. Maar laat ik bij het begin beginnen. Hoofdpersoon Rubi Malone overziet in het geheim een transactie tussen wat ongure personen. Deal loopt mis, schoten worden gelost, Rubi springt door een glazen dak de zaal in waar de chaos zich bevindt en laat haar revolver flink huishouden. De gameplay is te vergelijken met Stranglehold, met een vleugje Devil May Cry; je kan overal opspringen, je kan slidings maken op je knieën, tegen muren oplopen, tot dusver bekend werk. Genezen kan je op vaste punten en wordt gedaan door het consumeren van copieuze hoeveelheden goedkope whiskey. Jaja, Rubi is een stoere dame.


WET's grote troef is dat je te allen tijde kunt blijven schieten. Tijdens een acrobatische stunt (zoals bovenstaande slidings bijvoorbeeld) zal de game in slow-motion gaan en trekt Rubi een tweede blaffer, die automatisch op een van de vijanden lockt. Ondertussen ben je vrij om je standaard revolver nog vrij rond te bewegen en te schieten, waardoor je dus letterlijk twee luitjes tegelijk om kan leggen met betrekkelijk weinig moeite. De game beloont je hiervoor met punten, dus hoe meer mensen tegelijk het onderspit delven of in korte tijd een geforceerde lood-intubatie toegediend krijgen, hoe hoger je combo-multiplier wordt en hoe meer punten je krijgt. Maar Rubi heeft aan twee revolvers niet genoeg, dus kan je ook nog terugvallen op je zwaard als iemand té dicht in de buurt komt (variatie scoort ook weer extra punten). Dit opent dus weer de weg naar score-jagen en online leaderboards, á la The Club, waardoor je een constante op ego gebaseerde motivatie krijgt om zo stijlvol en snel mogelijk alles en iedereen te slopen.

PMS to the max!
Een ander level speelde zich af in rage-modus, wat in feite een level is waar je gebombardeerd wordt door tientallen vijanden terwijl je vrijwel onoverwinnelijk bent. Je bent sneller, sterker en vooral enorm pissig, wat zich uit in dat alles ineens verandert naar een stijlvol, minimalistisch art-stijltje á la Sin City, maar dan met alles rood en zwart met spuitend, wit bloed. Deze secties kan je zien als een lollige onderbreking, waarbij je moeite moet doen om dood te gaan en vooral veel lol hebt met het stukmaken van een paar duizend vijanden. De volgende sectie, 'Car Hopping', haalt de inspiratie overduidelijk bij de snelweg-scene van The Matrix Reloaded vandaan. In deze sectie springt Rubi rond op de daken van auto's die met een noodgang over de snelweg razen, af en toe rondvliegende autogeraamtes ontwijkend. Dit stuk van de game kenmerkt zich door een groot aantal quick-time events, met als enige vrijheid de intermezzo's waar je gangsters af moet schieten.


Desondanks zag die sectie er enorm vet uit, zeker ondersteund door de snoeiharde punkrock, en dat is misschien wel het grootste kenmerk van de game: het geheel is stilistisch zo verdomd strak, zeker als je net als ik als een blok valt voor het hele cheesy stijltje. Maar na overdonderd te zijn door de presentatie was ik wel benieuwd naar hoe de game speelde. Het antwoord is: 'wel okee'. De game speelt goed, de moves komen goed uit de verf, het schietwerk is overtuigend, the works. Het enige wat me mateloos irriteerde (en ik was niet de enige) is dat de rechter bumper/R1 gebruikt wordt om je revolvers af te vuren, in tegenstelling tot de rechter trekker/R2. Wie dat in zijn hoofd haalde mag ontslagen worden, zeker aangezien die achterste trekkers voor de rest niets lijken te doen. Voor de rest had ik weinig op of aan te merken, en ergens is dat wel jammer. Ondanks de vette stijl van de game, lijkt de game voor de rest niet uit te blinken. Grafisch is het ook 'wel okee' met hier en daar wat imperfecties en dat is gezien de algehele stijl toch wel jammer. Aangezien WET over een kleine twee maandjes al in de winkel ligt, hoop ik dat de kleine foutjes nog wat rechtgetrokken kunnen worden, maar ik betwijfel of dat nog gaat gebeuren ondanks de maanden tijd tussen het klaarstomen van deze E3-demo en het uitbrengen van de game.